ถ่ายรูปเสื้อผ้าวางพื้นยังไงให้ขึ้นทรง เห็นคอ แขน ชายเสื้อครบ

ตอนคนใส่ ตัวคนคือสิ่งที่ดันเสื้อจากข้างใน ไหล่ดันไหล่เสื้อ อกดันตัวเสื้อ แขนดันแขนเสื้อ พอวางลงกับพื้น ของที่ดันอยู่หายไปทั้งหมด ผลคือตะเข็บข้างพับเข้าหากันจนตัวเสื้อดูแคบกว่าของจริง ไหล่ห่อเข้าใน ปกล้มทับตัวเอง และแขนเสื้อแบนจนดูสั้นกว่าที่เป็น คนที่เลื่อนผ่านไม่ได้คิดว่าเสื้อตัวนี้กำลังวางแบนอยู่ เขาคิดว่าเสื้อทรงนี้ไม่สวยแล้วเลื่อนผ่านไป งานของการจัดวางจึงคือการเอาความหนาที่หายไปคืนมาเท่าที่ทำได้ โดยไม่ทำให้ทรงผิดไปจากของจริง

• พื้นเรียบสีเรียบ จะเป็นพื้นบ้าน โต๊ะ หรือผ้าปูสีอ่อนก็ได้ แต่อย่าใช้สีที่ใกล้เคียงกับสีเสื้อ เพราะขอบเสื้อจะกลืนไปกับพื้นหลัง

• ของหนุน เช่น ผ้าขนหนูม้วน กระดาษทิชชู่ขยำ หรือถุงพลาสติกยัดหลวมๆ ไว้สอดใต้ไหล่ ใต้แขน และในตัวเสื้อ

• เตารีดหรือขวดสเปรย์น้ำ ไว้ไล่รอยพับที่ติดมาจากถุง

• คลิปหนีบกระดาษหรือเข็มหมุด ไว้เก็บผ้าส่วนเกินไปไว้ด้านหลัง ไม่ให้โผล่มาในภาพ

• เก้าอี้หรือบันไดสักขั้น ไว้ยืนให้สูงพอที่จะถ่ายลงมาตรงๆ ได้

• ยืนให้กล้องอยู่เหนือกึ่งกลางเสื้อพอดี แล้วถ่ายลงมาตรงๆ ถ้ายืนที่ปลายเท้าแล้วถ่ายเฉียง เสื้อจะบานด้านล่างและแคบด้านบน ซึ่งไม่ใช่ทรงของมัน

• ให้เสื้อกินพื้นที่เกือบเต็มกรอบ เหลือขอบว่างรอบๆ พอประมาณ อย่าซูมด้วยนิ้ว ให้เดินเข้าไปใกล้หรือขึ้นไปสูงกว่าเดิมแทน

• วางเสื้อขนานกับหน้าต่าง ให้แสงเข้ามาทางด้านข้าง แสงข้างคือสิ่งที่ทำให้เห็นความหนาของผ้าและเห็นตะเข็บ ส่วนแสงที่มาจากด้านหน้าตรงๆ ทำให้ทุกอย่างแบนเท่ากันหมด

• ปิดแฟลช และอย่าให้เงาตัวเองพาดลงบนเสื้อ ถ้าเงาลงมา ให้ขยับออกจากแนวแสงหรือย้ายไปถ่ายอีกด้าน

• ถ้าฝั่งตรงข้ามหน้าต่างมืดเกินไป ตั้งกระดาษขาวหรือผ้าขาวไว้ฝั่งนั้น แสงจะสะท้อนกลับมาลบเงาให้

ภาพบนหัวหน้านี้คือผลลัพธ์จริงจากระบบของ PlienRoob เป็นเชิ้ตแขนยาวสีขาว ถ่ายจากด้านหลัง ที่ขึ้นทรงเต็มตัวอยู่บนพื้นหลังขาว คอตั้ง ไหล่กางเต็มความกว้าง ปลายแขนอยู่ครบทั้งสองข้าง โดยไม่มีคนและไม่มีหุ่นอยู่ในภาพ เครื่องมือที่ทำภาพแบบนี้เรียกว่าหุ่นล่องหน มันรับภาพสินค้าใบเดียวเป็นต้นทาง แล้ววาดเสื้อขึ้นทรงเหมือนมีคนใส่อยู่ ราคาคือ 2 เครดิตต่อภาพที่คุณภาพมาตรฐาน และ 4 เครดิตที่พรีเมียม ซึ่งต่างกันแค่ขนาดภาพที่ได้ ไม่ใช่ความถูกต้องของตัวหนังสือบนเสื้อ และหน้าจอของเครื่องมือนี้ไม่มีของเสริมจากคลังให้เลือกเพิ่ม ราคาจึงไม่บวกอะไรอีก

• คืนความหนาให้ตัวเสื้อ จนเห็นปริมาตรของผ้าและเห็นด้านในคอเสื้อ ซึ่งเป็นสิ่งที่การหนุนด้วยผ้าขนหนูทำได้แค่ส่วนหนึ่ง

• ให้พื้นหลังเรียบแบบภาพแคตตาล็อก แทนพื้นบ้านที่คุณถ่ายมา

• ใช้ได้ทั้งจากภาพวางแบนและจากภาพที่มีคนใส่อยู่

• ผลที่ได้ส่งต่อเข้าเครื่องมือลบพื้นหลังเพื่อเอาไฟล์พื้นโปร่งใส หรือส่งเข้าเครื่องมือขยายภาพถ้าต้องการไฟล์ใหญ่ขึ้นได้

• มันไม่ได้เดาสิ่งที่ภาพต้นทางไม่เคยแสดง ส่วนที่พับซ่อนไว้ ไหล่ที่ห่อเข้าใน หรือแขนที่วางทับตัวเสื้อ คือส่วนที่ระบบต้องเดาเอง และการเดาคือจุดที่ผลเพี้ยน

• ผลลัพธ์เป็นความน่าจะเป็น ไม่ใช่ของแน่นอน ภาพเดียวกันยิงสองครั้งไม่เหมือนกันเป๊ะ ตัวแปรหลักคือคุณภาพของภาพที่อัปเข้ามา ถ้ารอบแรกไม่เข้าทาง ให้ยิงซ้ำหรือเปลี่ยนภาพต้นทางก่อนสรุปว่าเครื่องมือทำสินค้าประเภทนี้ไม่ได้

• สีที่ได้บางครั้งอ่อนกว่าของจริงเล็กน้อย ถ้าสีคือสิ่งที่ลูกค้าใช้ตัดสินใจซื้อ ให้เอาผลลัพธ์ไปเทียบกับตัวสินค้าจริงก่อนลงขายทุกครั้ง

• ตัวหนังสือเล็กๆ บนเสื้อคือจุดที่เสี่ยงที่สุด เราวัดเองด้วยเสื้อยืดลายไทยสองตัว ตัวละ 5 รอบ ภาพคมขนาด 1280 พิกเซลที่ตัวหนังสือใหญ่ ขึ้นทรงถูก 5 จาก 5 ครั้ง ส่วนภาพเบลอขนาด 720 พิกเซลที่ตัวหนังสือเล็ก ขึ้นทรงถูก 3 จาก 5 ครั้ง และตัวหนังสือภาษาไทยบนเสื้อเพี้ยนทั้ง 5 ครั้ง